Ingvild 42 jaar - rolstoelgebonden als gevolg van de ziekte van Lyme

Ingvild had al de nodige danservaring, van jazzballet, stijldansen tot musical. In die tijd was er nog geen sprake van klachten door de ziekte van Lyme. Deze ziekte heeft er pas veel later voor gezorgd dat Ingvild in een rolstoel terecht kwam. Al eerder begon het met allerlei (op MS lijkende klachten), waardoor ze haar beroep als groepswerker in de jeugdhulpverlening niet meer kon uitoefenen. Ingvild heeft zich omgeschoold tot integratief kindertherapeut en heeft sinds 2008 een eigen praktijk aan huis. Twee jaar terug is ze hier tijdelijk mee gestopt vanwege de komst van een puppy. 

Via de gemeente Hoorn werd er een dag georganiseerd om chronisch zieken in deze omgeving weer aan het bewegen te krijgen. Hoewel het animo vooral gericht was op ouderen, koos Ingvild ervoor om toch samen met haar moeder een kijkje te nemen. “Ondanks de twijfels dacht ik, ik moet er heen en ik zie het verder wel”

Zij ging naar de Body Awareness workshop en ontmoette daar Damar die de les zou geven en “gevoelsmatig was er meteen een klik. De eerste workshop sloot zo aan op wat ik hoopte. Het was ook een soort van overweldigend: wat fijn dat dit mogelijk is”.

Hoe reageert je omgeving erop dat je nu naar deze les gaat?

“Als ik zeg: ‘Ik doe aan dansen’ en mensen zien mij in een rolstoel zitten, dan zie ik de mensen kijken en hoor ik ze haast denken: dansen? Rolstoeldansen zeker? Maar dan deel ik mijn ervaring: ik kan dansen en dat betekent niet dat je twee functionele benen hoeft te hebben waarmee je kan dansen. Het kan ook op andere manieren. Helemaal opgaan in de muziek, bewegen met mijn armen, handen en bovenlichaam, wat ik thuis al een tijdje deed, deden we ook bij de lessen van Damar; zoals bij spiegelopdrachten en choreografie. Er ging echt een wereld voor mij open om dit samen met anderen te kunnen beleven en ik vertel dat dan vol enthousiasme.

Wat betekent deze les voor je?

“Ik heb het echt nodig, zeker in de periode toen ik veel stress had, toen voelde ik mij beter nadat ik had bewogen en helemaal was opgegaan in de muziek. Dans is een manier om stress los te kunnen laten. Het gaat er niet om hoe je het doet, maar dat het goed voelt voor jou. Het verschilt per keer hoe ik mij voel en hoe mijn medicatie uitpakt. Als mijn concentratie minder is, ga ik het liefste freestylen en verder vind ik de stukjes dans erg leuk.” 

Ingvild verbaast zich erover dat zij de enige in de les is die in een rolstoel zit.

“Ben ik nou de enige in heel Hoorn die en van dansen houdt en in een rolstoel zit? Er zouden veel meer mensen zijn. Het moet meer bekendheid krijgen. Ook heeft het te maken met de hele mindset: ik ben trots als ik zeg 'ik doe aan dansen'. Mensen moeten af van het idee dat het alleen mogelijk is als je twee gezonde benen hebt. Het kan extra mooi zijn om zittend te dansen. Als mensen daar anders over gaan denken en de schakeling maken dat het ook op die manier kan, zullen veel meer mensen een les komen proberen. In vind ReDiscoverMe ook echt een goede benaming: beetje bij beetje leer je jezelf opnieuw ontdekken”.

Hoe zou je het lesgeven van Damar aan anderen omschrijven? 

Niets moet alles mag, je doet iets met elkaar, je kijkt wat je kan en wat je wilt. Iedereen is helemaal vrij. Zij is heel flexibel en dat straalt ze ook uit. Ze vindt de goede aansluiting in de verschillende behoeftes van elk individu. Heel enthousiast, ze gaat er voor, positieve sfeer, inspirerend. Ze is hier heel geschikt voor. Als iets niet lukt of niet kan, ben je vrij om je eigen weg te gaan.

 

Dit uur voor mij, ons en de groep, ervaar ik als iets bijzonders, uniek en waardevol. Ik weet niet of anderen zich dat kunnen voorstellen als zij wel helemaal gezond zijn. Juist als je chronisch ziek bent, heeft het een enorme meerwaarde om zo’n les voor jezelf te hebben.